ნაშრომის სათაური - თალიას თეატრი
სახელი, გვარი - ნინო ხოფერია
 ტელეფონის ნომერი - 591 97 36 10
ელექტრონული ფოსტა - ninokhoperia376@gmail.com
სკოლის დასახელება - ქ. ფოთის ივ. ჯავახიშვილის სახელობის  №3 საჯარო სკოლა
კლასი - 12

თალიას თეატრი
 
- ნიღაბი არ ჩამოგივერდეს, მჭიდროდ დაიმაგრე.
თავს ვუქნევ, მაგრამ, ვერ ვხვდები, რაში მჭირდება ნიღაბი. თან ყველას ერთნაირი გვაქვს. დიდი, უშნო და ნაცრისფერი. ვცდილობ, ვითვალთმაქცო, თითქოს, მოწადინებული ვარ ,საუკეთესოდ ვითამაშო, მაგრამ „ძილი” მინდა. არ მეძინება, უბრალოდ, მინდა, თვალები დავხუჭო და ნაცრისფერი გარემო ვეღარ დავინახო.
- ვაიმე, რა დაბდურა ხარ, მე დაგეხმარები.
რეჟისორი ჩემთან ახლოს მოდის, თავისი ბოტოტა თითებით კოსტიუმის მორგებაში მეხმარება. ისეთი აჟიტირებულია, კოსტიუმერიც კი ვერ ბედავს, შეაჩეროს.
ჩვენი რეჟისორი ფაშფაშა, ენერგიული ქალია. ძალიან ჰგავს გერონტის, ინანიშვილის მოთხრობიდან, „მირანდუხტ”. ისიც უხეში და უტეხია. ვერ გავაგებინეთ, რომ უნდა შეიცვალოს.
ნეტავ, ჩვენც გვყავდეს „მირანდუხტი”. მსახიობებს მობეზრდათ ერთი და იმავე სპექტაკლის თამაში. ამ ბოლო დროს მხოლოდ ნათესავები და მეგობრები დადიან ჩვენს საყურებლად, ისიც ხათრისთვის.
თალია, თითქოს, ვერ ამჩნევს ცარიელ დარბაზს. თუმცა, შეუძლებელია ვერ ამჩნევდეს, ჩვენთვის ხომ დიდი ხანია არავის დაუკრავს ძლიერი, მხურვალე ტაში. მსახიობები ვეღარ თამაშობენ, ერთფეროვნებამ ყველას წაგვართვა ხალისი.
- დაუჩქარეთ, დაუჩქარეთ, სამ წუთში ვიწყებთ!
გრიმიორები ტუჩებს იკვნეტენ, სასოწარკვეთილი მხატვარი, კედელზე გაკრულ აფიშას თითებით ნაზად „ეფერება”, მტვერს აცლის.
ბოლოს, ისევ კარისკაცმა გაბედა: - ქალბატონო, დღეს არავინ მოსულა.
- რაო? თალიას ჩემი ნიღაბი ხელიდან გაუვარდა.
კოსტიუმერმა გრიმიორს გადაულაპარაკა: - რას გაიკვირვა, სულ ასე არაა?
მთასავით თალია მოიქუფრა, კარისკაცის ლანძღვა დაიწყო.
ყველამ ვიცით, რომ ცოტა ხანში გაჩერდება, ამიტომ ხმას არავინ იღებს, მაგრამ კარისკაცს გარემოს შეცვლა მოუნდა.
ნიკო კედელთან მტკიცე  ნაბიჯებით მივიდა, ჩვენკენ შემოტრიალდა და აფიშა  ჩამოხია.
მხატვარი გაშავდა, თალია - გათეთრდა. ეს აფიშა 25-ე წელია, რაც აქ ჰკიდია.
მხატვარს შავ სახეს ცრემლი უსველებდა, თალიას ტირილის უნარიც არ ჰქონდა. მგონი, მიხვდა, რომ არც ღირდა გლოვა, თუმცა გულის სიღრმეში იმ 25 წელიწადს მისტიროდა, სიცარიელეში რომ გაატარა.
აფიშები ავსებდა ამ კედლებს. ნიკომ კი ყველა ჩამოხსნა.
უცებ, მხატვარი ცოფიანივით წამოხტა, თალია მხრებში წააფრინდა ჩია კაცს, მაგრამ, ჩვენი კაფანდარა ვერ შეაჩერა. უჩვეულოდ ძლიერი გვეჩვენა მხატვარი, თითქოს სიმაღლეში გაზრდილიყოდა და 25 კილო მოემატა, რეალურად კი, მხრებიდან ის 25 წელი ჩამოიხსნა. საღებავის ქილებს დასწვდა და პირდაპირ ქილებიდან შეასხა კედელს წითელი, ყვითელი და ცისფერი საღებავები. დარბაზი აჭრელდა. ნიკომ  ჩვენს სცენაზე დიდი ყვითელი წრე დახატა. თალიამ ყვითელი და წითელი ერთმანეთს შეურია და სხივები გამოიყვანა. მსახიობებმა ცისფერი საღებავი არ დავიშურეთ.
ასე დაემსგავსა ჩვენი სცენა ცას.  
იმავე საღამოს, მხატვარმა ახალი აფიშა გააკრა, თალიამ კი ყველა ნიღაბი დაწვა.
თალიამ პირველად დაინახა თავისი მსახიობები.
სულ დამავიწყდა, მე მწვანე თვალები მქონია, ლოლას - ცისფერი...
მეორე დღეს, საგრიმიოროს კარზე დიდი ფურცელი დაგვხდა გაკრული - ლამაზ და მრავალფეროვან სახეებს ნიღბები არ სჭირდება!